Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım. Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış, Kendi yolumu çizdiğimde anladım.. Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil.. Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım.. Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış, Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.. Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden, Neden hiç ağlamadığını anladım.. Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş, Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..   Bir insanı herhangi biri kırabilir,ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş, Çok acıttığında anladım.. Fakat,hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını, Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım.. Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,   Yüreğini elime koyduğunda anladım..   ''Sana ihtiyacım var, gel ! '' diyebilmekmiş güçlü olmak,   Sana ''git'' dediğimde anladım..   Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek, Git dediklerinde gittiğimde anladım.. Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan, Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım.. Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman olmak, Gerçekten pişman olduğumda anladım.. Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş,   Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,   Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım.. Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,   Beni af etmeni ölürcesine istediğimde anladım.. Sevgi emekmiş, Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş

 

Bu mübarek ay, Rabbimize yakınlaşma adına kendine sığınacak olanları bir anne şefkatiyle semâvî kollarıyla sımsıkı sarıyor. Evlerdeki tatlı telaşe ilk orucun sükünetiyle yavaşlamış durumda. Annelerimiz, ablalarımız, yengelerimiz Ramazan'ın maddi ve manevi atmosferine girmiş durumda.

Onlar bereketli iftar sofraları için yufkalar açıp, baklavalar hazırlayıp, reçeller yaptılar. Evlerin her köşesi silinip temizlendi. Onlar hazır, acaba bizler manevi dünyamızı Ramazan'a yeterince hazırlayabildik mi?

Ramazan; Cenab-ı Hakk'ın nimet ve lütuflarının sağanak sağanak yağdığı zamanın en kıymetli dilimi. Rabbimiz vicdanlarımızın uyanması, kalblerimizin ve duygularımızın coşması adına bu günleri bir fırsat olarak önümüze koyuyor. Peki bütün benliğimizle bu ufku yakalama ve ruh dünyamızı Ramazan'a hazırlama adına yapmamız gerekenler neler?

Tövbe ve istiğfarı artıralım

Bu ayı fırsat bilip günahlarla kirlenmiş ruhumuzu temizleyip özümüze dönelim. Bunun yolu da günahlarımızın affı adına tövbeleri kabul eden rahmeti sonsuz Rabbimize yana yakıla tevbe etmekten geçiyor.

Kur'an okumalıyız

Rahat bir şekilde okuyabilmemiz için büyük boy bir Kur'an alarak, Ramazan'daki mukabelelere devam etmeliyiz. Mukabelelere devam edemiyorsak, kendimiz Kur'an okumayı günde bir sayfa bile olsa alışkanlık haline getirebiliriz.

Kitap okuyabiliriz

Gönül dünyamızı Ramazan'ın eşsiz manevi atmosferiyle senkronize etme adına dinî, tasavvufî ve ahlakî eserleri okuyabiliriz. Günün belirli bir saatinde ailemizi de yanımıza alarak hem onlara hem de kendimize bu eserlerden pasajlar okuyabiliriz.

Tesbihatımızı sesli yapabiliriz Namazlardan sonra yaptığımız tesbihatı ve cevşenleri sesli olarak okuyabiliriz. Bu şekilde bir okuma, maneviyat dünyamızda kıvılcımlar oluşturacak ve bizi coşturacaktır.

Teheccüd namazı kılabiliriz

Sahur için kalktığımız gecelerde saati yarım saat daha önceye kurarak gecemizi nurlandırma adına teheccüd namazı kılabiliriz. Gecenin zifiri karanlığı içinde yapılan secdeler ve bu secdeleri süsleyen iki damla gözyaşı Rabbimize yakınlaşma adına bize ayrı bir buud kazandıracaktır. Bu şekildeki bir uygulamayı Ramazan'dan sonra da devam ettirebiliriz. Dua bizim en önemli sığınağımızdır. Rabbimiz "Dua edin kabul edeyim" (Mü'min, 40/60) buyurarak bizleri duaya teşvik ederken, "Duanız olmasa ne ehemmiyetiniz var" (Furkan, 25/77) buyurarak, duanın bizim için ne kadar önemli olduğunu bildiriyor.

"Mazlumun bedduasından sakınınız.

Çünkü onun duasıyla

Allah arasında perde yoktur."

 

 

 

                 

              Habersiz Gelecegim

  Ben sana habersiz gelecegim kadinim.
  Rüyalarinda beni görüp, boncuk boncuk terlediginde,
  Kan çanagi gözlerinde, damar damar ben belirecegim. 
  Göz yaşlarina karişan uykusuz gecelerin sonunda,
  Yumuşak parmaklarinda derin bir yüzük iziyle,
  Bir akşam, kutup yildizinda parlayacagim.

  Kuruyan dudaklarinda alev,
  Ürperen teninde gizli bir el olacagim,
  Bana hasret yüregine bir yol bulup,
  Göz bebeginden, ayaklarina,
  Damla damla sana akacagim.

  Ben sana habersiz gelecegim kadinim.
  Yillar yili, bakişlarimi ve sesimi arayacaksin,
  Umut denizinde yaşayip bir damla umuda hasret,
  Bagrina anilari basacak ve bekleyeceksin beni...
  Her sonbaharda savrulan kuru yapraklarda,
  Saçlarimi hatirlayip, yaşli gözlerinle kalacaksin.
  Özlemim saracak seni,
  Ve sen kuru dallar gibi yanacaksin.

  Zemherinin sogugunda genzini yakan bir siziyla,
  Yazin, kavuran sicaginda bir bunaltiyla,
  Beni..., hep beni bekleyeceksin...
  ben sana, habersiz gelecegim...

  Gün batarken akşama yakin bir saatte,
  Gözyaşlarini silen parmaklarinin ucunda,
  Yorgun düşen dizlerinde agir bir yük olup,
  Beklemedigin bir yürek atişinda, ben belirecegim.
  Ve ben sana habersiz gelecegim...
  Yillar saçlarini bembeyaz agarttiginda,
  Dökülen dişlerin ve sarkan yüzünde,
  Ateşi sönmüş mat gözlerinde,
  Ecelinden önce ben...
  ben belirecegim...

  Gençligime hançer vurup,
  elsiz, ayaksiz,akilsiz ve sensiz,
  birakip gittigin yerde,
  al kuşagin ve duvaginla,
  taze bir gelin ol, beni bekle.
  Ben sana habersiz gelecegim kadinim.
  Ben sana habersiz gelecegim...
    

 

 

 

   

 

    O siyah gözlerini gördüğüm akşam,
 Kayboldum gözlerinin karasında.
 Öyle bir tutku ki, delicesine,
 İşledi ta iliklerime.
 Sandım ki, o an, zamanın durduğu andı.
 Ruhum eridi, bir gölge gibi,
 O siyah gözlere kandı.
 Bilmem ki, o akşam mı?
 Yoksa o gözler mi daha siyahtı?
 O gözler.
 Ah o gözler!
 Sanki amansız bir silahtı.
 Çevir bakışlarını benden,
 Bakma.
 Bakıp da yakma,
 Desem de aldırma.
 Sen bak yine, sen yak yine,
 Razıyım yanmaya gözlerinin ateşinden.
 Duysan da bir feryat, göğsümün sol köşesinden
 Bu, yanan kalbimin inlemesidir.
 Gitme!
 Sensizlik dayanılmaz,
 İşte bu, ölümün ta kendisidir